Tüm annelere…

Değerli okuyucularım; ilk yazımda da belirttiğim gibi sizinle bazı haftalarda şiir türünden paylaşımlarım olacak.İkinci yazım “Anadilin kullanılması ve öğretilmesi” ile ilgiliydi ve yazımla ilgili değişik eleştiri ve öneriler geldi.Bu eleştiri ve öneriler doğrultusunda yine Anadil ile ilgili daha kapsamlı ve daha açıklayıcı bilgiler içeren bir yazının hazırlıklarını sürdürüyorum.Bu hafta sizinle bir şiir tadında bir yazımı paylaşacağım.Bu yazıyı benim 14 yıl önce kaybetmiş olduğum sevgili annem ve diğer tüm anneler için paylaşıyorum.Umarım beğenirsiniz.

ANNESİZ

Hayat; elimizdeki birçok şeyi de alarak biter.Hiçbir şey sonsuza kalma koşuluyla gelmez elbette;fakat kaybetmeye tahammülümüzün en alt düzeyde olduğu öyle değerler var ki,bunların bize kattıkları kelimelerle ifade edilemez.
Anneniz varlığınızın başlangıcında sizinledir.Varlığınızı fark ettiğinizde de.Çoğu zaman insan kendi varlığına öylesine gömülmüş olur ki;bir başkasının varlığının farkında dahi değildir.Annenizin farkında olmak,o varken pek mümkün değil.Ama yokluğunda hem varlığının güzelliğini ve değerini,hem de yokluğunun verdiği eksiklik hissini fark edersiniz.Acıyan bir yanınız kalır hep.Çünkü anneniz sizin yüreğinizi dolduran şefkattir,aklınıza anlam katan alemdir.Anneniz sizin varlığınızın en önemli kısmıdır aslında.Ve onun gidişi sizin birçok parçanızı da beraberinde götürür.
Annesini yitiren insan,ömrünü tamamlasa da yarı çocuk sayılır.Çünkü bilinci sevgisiz büyümez insanın.Gözbebekleri büyüse de ışıkta,insanın yüreği güdük kalır şefkat yokluğunda…Bir çocuğu okşarken annesini özler,bir yavru kuşu görünce annesine acır.Kendisidir aslında acıdığı…Çünkü insan başkalarında kendi acılarını görünce onları anlar sadece.
Annesini yitiren insan,sevemez kimseyi olması gerektiği gibi.Çünkü sevgi,ancak anne gibi bir toprakta kök salar.Nice seller aksa da beynine,bir yaprak daha büyütemez anne sevgisine doyamadığında.Kabul edemez insanları olduğu gibi,’Her şeye rağmen!’ diyemez.Çünkü önce kendisinin ihtiyacı vardır kabullenilmeye.Ve aç bir insan gibi,azığını kimseyle paylaşamaz.
Ve sevgisiz insan,sabretmeyi bilir;ama,sevmez.Çünkü sabır,yitenleri geri getirmez.Sabreder kendine,sevdiklerine,tükenişlerine;lakin,çabuk yorulur.Ve bir adım atmak için yılların geçmesi gerekir üstünden.Yaraları geç kapanır çünkü.Yaralar ancak bir annenin varlığını hissederek çabuk kapanır.Bir annenin verdiği sıcaklıkla acıtmadan kapanır.
Annesini yitiren insan,sevgisiz kalır.Küçük bir ağaç gibi…Ya yemiş veremez,ya da yemişinin değer görmemesine tahammül edemez.Sabır annedir,anneye hastır,ona aittir.Fedakarlıktır o,bağışlayıcılıktır.
Annesini yitirmiş insan,kupkuru bir fidan gibi kalır.Sellere inatla,soluk..Zamana inatla,buruk…

Özellikle tüm anneler ve anne adaylarına, sonra da diğer değerli okuyucularıma sevgilerimi ve saygılarımı sunuyorum

anne-sevgisi

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*